Пребирливо јадење: кога е фаза, а кога е време за поддршка?
д-р Ана Петровска
Доктор по медицина, нутриционист и диетотерапевт
„Мојата ќерка живее на леб и јогурт.“ „Син ми не допира ништо зелено.“ Ако ова ви звучи познато, не сте сами — пребирливото јадење е една од најчестите теми во нашите разговори со родители. И една од темите со најмногу непотребна вина.
Типична фаза на пребирливост
Помеѓу втората и шестата година многу деца минуваат низ т.н. неофобична фаза — природна претпазливост кон нова храна. Детето во типична фаза сепак јаде 20-30 различни намирници, растe и се развива уредно, и постепено (многу постепено!) прифаќа нови вкусови.
Кога вреди да се побара стручна поддршка?
- Листата на прифатени намирници е пократка од 15-20 и продолжува да се стеснува
- Детето одбива цели групи храна (на пр. сето овошје и зеленчук, или сè што не е крцкаво)
- Реакцијата на нова храна е интензивна: гадење, повраќање, паника — не само „нејќам“
- Оброците редовно траат подолго од 45 минути или се можни само со екран
- Има застој или пад на кривата на раст
- Јадењето е ограничено на точно одредени брендови или изглед на храната
Зошто „само нека огладни“ не функционира
Кај децата со сензорно условена пребирливост, одбивањето храна не е избор на волја — одредени текстури или мириси за нив се вистински непријатни. Гладувањето не ја менува сензорната обработка; ја зголемува само стресната врска со трпезата. Затоа работиме обратно: прво безбедност и доверба, потоа — многу постепено — нови вкусови.
Добрата вест? Со трпелив, структуриран пристап, речиси секогаш има напредок. Не преку ноќ, туку оброк по оброк. И да — во ред е што понекогаш вечерата е пак тестенини. Одморениот родител е подобар сојузник од совршеното мени.
